W przedświątecznym czasie, gdy codzienność wyraźnie przyspiesza, a kalendarze pękają w szwach, szczególnego znaczenia nabierają działania podejmowane z myślą o drugim człowieku. To właśnie wtedy wolontariusze Szkolnego Koła Caritas oraz Towarzystwa Przyjaciół Dzieci z niezwykłą konsekwencją i wrażliwością włączają się w liczne akcje charytatywne, pokazując, że pomoc nie jest jednorazowym gestem, lecz postawą.

Choć formalnie działają w ramach dwóch różnych organizacji, w praktyce tworzą jedną wspólnotę ludzi kierujących się tym samym systemem wartości. Nie ma tu podziałów, rywalizacji ani „naszych” i „waszych”. Jest za to wspólna odpowiedzialność, wzajemne wsparcie i autentyczne zaangażowanie w sprawy tych, którzy szczególnie potrzebują uwagi, ciepła oraz obecności. Wolontariusze pracują ramię w ramię, z tym samym zapałem pakując paczki, zbierając dary, organizując zbiórki i akcje pomocowe. Łączy ich przekonanie, że sens działania rodzi się tam, gdzie liczy się dobro drugiego człowieka, a nie nazwa instytucji.

Nie sposób pominąć roli pani Ewy Wójcik, która sprawuje opiekę nad wolontariuszami. Jej obecność to nie tylko organizacyjne wsparcie, lecz przede wszystkim mądre towarzyszenie młodym ludziom w ich drodze ku odpowiedzialności i dojrzałości społecznej. Dzięki jej zaangażowaniu, cierpliwości oraz zaufaniu, wolontariat staje się przestrzenią rozwoju – miejscem, w którym młodzi uczą się współpracy, wrażliwości i tego, że pomaganie nie polega na wielkich słowach, lecz na cichym, systematycznym działaniu.

Przedświąteczne inicjatywy wolontariuszy Szkolnego Koła Caritas i Towarzystwa Przyjaciół Dzieci są wyraźnym dowodem na to, że jedność nie wymaga identyczności. Można działać w różnych strukturach, a jednocześnie mówić jednym głosem – głosem solidarności, odpowiedzialności i troski o drugiego człowieka. W świecie, który często dzieli i klasyfikuje, taka postawa ma szczególną wartość. Ich wspólne działania przypominają, że sens świąt nie kryje się w pośpiechu ani w nadmiarze, lecz w uważnym spojrzeniu na drugiego człowieka. A to jest lekcja, której nie da się nauczyć z podręcznika – można ją jedynie przeżyć.  

W świetlicy szkolnej zapanowała prawdziwie świąteczna atmosfera – pełna kolorów, dziecięcej wyobraźni i wzruszających marzeń. Wszystko za sprawą konkursu plastycznego „Najpiękniejszy list do Świętego Mikołaja”, który właśnie został rozstrzygnięty. Uczniowie najmłodszych klas pokazali, że potrafią nie tylko pięknie rysować, ale także z niezwykłą szczerością opowiadać o swoich pragnieniach, radościach i wartościach, które są dla nich ważne.

Gdzie rodzi się wspólnota – jasełka, które połączyły serca  

Jasełka, które wybrzmiały w murach naszej szkoły, były czymś znacznie więcej niż pięknym, corocznym przedstawieniem. Stały się opowieścią o sensie spotkania – człowieka z człowiekiem, pokolenia z pokoleniem, ciszy z muzyką, codzienności z tajemnicą. Dzięki wrażliwości i mądremu prowadzeniu pani Ewy Wójcik historia Narodzenia Pańskiego została opowiedziana z niezwykłą delikatnością i głębią – tak, że przeniknęła nasze serca. Nie było w niej patosu na pokaz, była za to prawda, skupienie i szacunek dla tego, co kruche i święte.

Ogromną siłą tego wydarzenia była wspólnota. Na scenie spotkali się uczniowie od najmłodszych do najstarszych klas – mali i duzi, nieśmiali i pewni siebie, początkujący i doświadczeni. Razem stworzyli jedną opowieść, pokazując, że szkoła to nie zbiór roczników, lecz żywy organizm, w którym każdy ma swoje miejsce i znaczenie. Ta różnorodność wieku i doświadczeń nie dzieliła – przeciwnie, budowała poczucie jedności i odpowiedzialności jednych za drugich.

Szczególną rolę odegrała oprawa muzyczna, przygotowana przez panią Danutę Ksiądzynę oraz panią Aleksandrę Lisowską-Gołek. Nie była ona jedynie tłem. Prowadziła widza, dopełniała emocje, czasem mówiła więcej niż słowa.  Co szczególnie istotne, jasełka przedstawiające historię Świętej Rodziny, stały się czytelnym i poruszającym zaproszeniem do refleksji nad naszym własnym „dzisiaj”. Jak podkreśliła pani Dyrektor Lucyna Huzarska, była to opowieść o odpowiedzialności za drugiego człowieka, o miejscu dobra w świecie pełnym pośpiechu i obojętności, ale także o potrzebie bycia dobrym nie tylko od święta, lecz przede wszystkim na co dzień – cicho, konsekwentnie i bez oczekiwania na pochwałę. Zwróciła uwagę na czułość, która – choć pozbawiona rozgłosu – potrafi ocalić więcej niż najgłośniejsze deklaracje.